Leef je vanuit angst of wil je leren leven vanuit liefde?

Wat ik vaak zie bij cliënten en cursisten is dat de vlucht voor de angst vele malen groter is dan de angst zelf. Durf jij je om te draaien en naar je angst te kijken? De angst roept en wil graag gezien worden... door jou. Geef je daar geen gehoor aan, dan zal deze angst groter worden, tot ze gehoord wordt. Wat wil jouw angst je vertellen?
Ik heb op een gegeven moment in mijn leven bewust de keuze gemaakt dat ik wilde gaan leven vanuit liefde. Het was een wilsbesluit: ik kies voor liefde, mét alles wat er is. Wetende dat daardoor al mijn schaduwen mee zouden gaan vibreren in het licht van die liefde, en dat het helend zou zijn. Ik wilde mijn angst, en op hoeveel lagen ben ik die niet tegengekomen in mijn leven, meenemen in mijn liefde, de angst omarmend. Mijn liefde is groter dan mijn angst, is mededogend, omvat alles, áls ik haar toelaat.

Er was ineens een diepe bewustwording: ik heb zo vaak gehandeld vanuit angst, in plaats vanuit liefde. In plaats van te leven vanuit een open hart hield ik mijn hart vaak min of meer gesloten. Hoe kan er liefde zijn in je leven, als je geen liefde toelaat? Wanneer je niet leeft vanuit je hart?

Toch was er al heel lang een weten in mij dat het enkel om liefde draait. Het is de essentie, waar alles om draait. We zijn daar als mensheid, en dus ook individueel, naar toe aan het groeien. Ik besefte dat als ik daar niet echt voor zou gaan, ik zou blijven hangen in het oude. Ik stelde mezelf de vraag: wil ik dat? NEE!
Een van de facetten waarin je de angst zo mooi tegenkomt is in het oordelen. Wanneer alles er mag zijn, de ander er mag zijn in wie zij of hij is, is het oordelen niet nodig. Omdat we onszelf vaak ontoereikend vinden gaan we met de vinger naar de ander wijzen. Angst voor afwijzing zit hier onder en wie kent dat niet? Angst voor afwijzing is een van onze diepste angsten.

Als voorbeeld denk ik aan een oefening over oordelen die ik een keer met een groep hooggevoeligen gedaan heb. De eenvoud van die oefening, zo treffend, en het werkt. Het enige wat je doet terwijl je elkaar aankijkt is een “glasplaatje” opzij zetten wanneer er een oordeel opkomt (ook “wat is ze mooi” is een oordeel). We hebben dat in een kring zitten doen, lang werd er gegniffeld, omdat ik had gevraagd letterlijk dat glasplaatje opzij te zetten. En ja, op een gegeven moment werd het stiller en stiller en het was heel indrukwekkend hoe zacht en mededogend de atmosfeer in de kamer werd. We voelden het allemaal!

Ik voel dat we nu, in ieders leven, mogen gaan staan voor deze keuze, te gaan leven vanuit je hart. Geen van ons heeft het geleerd. En het kost de nodige bibbers om, elke dag opnieuw, de keuze voor een open hart te maken. Kwetsbaar durven zijn, zacht-moedig zijn.

Vrijdag, 9 januari '09 en zondag 5 december '010.