Ontvankelijk zijn

In de inzichtgevende, geleide meditatiegroep heb ik een keer het ontvankelijk zijn belicht. Ontvankelijk zijn: je toevertrouwen aan dat wat groter is dan jij. Ontvankelijk zijn naar de mensen die belangrijk voor je zijn. Je hart openen, omdat echt contact anders niet mogelijk is. Ontvankelijk zijn, zonder te oordelen of in de weerstand te zijn. Je toevertrouwen aan het licht.... dat er altijd is. Als we bereid zijn de goede kant uit te kijken. Als we bereid zijn om te kiezen voor het licht, voor de liefde, in plaats voor de angst. Onze wereld, en dan bedoel ik wij mensen, is doordrongen van angst, van in de kramp zijn.

Op de tweede avond heb ik het over liefde gehad. Liefde toelaten in je hart, vanuit het universum, je omringen met de kosmische zon van warmte, liefde, licht. "Hoe doe ik dat dan, liefde toelaten?", werd me gevraagd. Het is niet zozeer iets doen, voornamelijk iets laten, is mijn ervaring. In het doen schieten we vaak voorbij aan het luisteren naar binnen, aan wat er in ons leeft. Het is een niet-actie, een staat van zijn. Toelaten wat er is, met liefdevolle en zachte aandacht er bij blijven, zonder te sturen of te manipuleren. Zijn als een moeder naar haar kind, je bent er bij en blijft er bij, wat er ook gebeurt!
Je toevertrouwen aan het universum, de Schepper, door je hart en je kruin te openen. Door te vragen, in nederigheid, om hulp. In een stil, verzonken gebed. Waarbij je aandachtig luistert, dieper en dieper in jezelf.
Met mediteren kun je de waarnemer in jezelf ontwikkelen, waarbij je schouwt naar je gevoelens, je gedachten. En ze laten voor wat ze zijn.. voorbijgaand. Zoals alles voorbij gaat. Je gaat helder waarnemen. De ruis van emoties als verdriet, schaamte, schuld, angst, woede worden troebele lagen waar je doorheen leert te gaan.
Dat wordt in de loop van de jaren een uitzuivering, een verfijning. Je gaat leren wanneer je iets van jezelf op een ander projecteert. De ander vormt enkel een spiegel. De ander is jouw leermeester op dat moment. Als hij of zij jou raakt, kun je gaan inzien dat er oude pijn aangeraakt wordt. Wanneer je daar oprecht naar kijkt, kun je groeien naar meer mildheid, in jezelf en voor de ander. Je ontwikkelt compassie. Je kunt je enkel openen naar de ander in de mate waarin jij je opent voor jezelf. Voor wie jij in diepste wezen bent. Ontvankelijk zijn voor jezelf. Jouw zielenweg volgen, leren daar trouw aan te zijn. Ontvankelijk zijn heeft vele lagen. Deze lagen te leren belichten in jezelf geeft je verwondering, ontroering en dankbaarheid..

Maandag, 13 oktober '08.