Vorm en niet vorm

De vorm hoort bij onze vormenwereld, wij kunnen ons iets niet voorstellen zónder vorm. Om de ander(en), mijn ouders, te bereiken ben ik die wereld in gegaan. Ik heb mijn grond van bestaan achter me gelaten, de eenheid, het Licht. Vanuit alle lagen van mijn ziel ben ik gaan uitreiken, van kleins af aan, en heb zo het contact verloren, grotendeels, met waar ik thuis hoorde. Ik was er niet...
In 2009 zag ik me opnieuw staan in mijn kleine slaapkamer, in mijn ouderlijk huis, uitkijkend uit het raam. Hoe oud was ik? Een jaar of 16. Destijds voelde ik heel sterk die eenzaamheid, en daarnaast was er een weten van iets groters, ver van mij vandaan kon ik het waarnemen. "Het" voelde als onbereikbaar. Het besef dat ik niemand kende met wie ik deze ervaring delen kon, gaf een intens gevoel van alleen zijn. Ik was afgesneden... dat ik mezelf had afgesneden, was iets waar ik veel later pas achterkwam. Door weg te gaan bij wie ik in wezen ben, de Zijnslaag of het Licht, ontstaat er vermoeidheid. Ik ben niet meer in contact met mijn bron, met mijn wortels, met mijn ziel. In essentie is het er allemaal, in één grote verbinding met elkaar. Ik hoef niet meer uit te reiken, ik ben. Het grote, onbestemde verlangen heeft handen en voeten gekregen. Leven vanuit mijn (open) hart is de volgende stap geworden. Ik zet het graag in, in mijn leven en werk.

Dinsdag, 28 juli '09 en woensdag 29 juni '011.